love
فکر کنم در بلاگفا تخته شده من که خیییییییییییییییلی ناراحتم آخه بی کارگی های یک دانشجو رو خیلی دوست دارم!!!!!!!!!!!!!١ سلام به همه ی دوستای گلم دوست جونام می دونم این چند وقت خیلی دیر به دیر اومدم وسر زدم ولی حالا واسه ی اینکه تلا فی کنم یه وبلاگ جدید راه اندازی کردم که به اسم "خودم " لینکش کردم خیییییییییییییییییییییییییییلی دوس دارم همتون رو اونجا ببینم اینم آدزسشه: شب است شبی غریب صدای جیر جیرکی نجیب می آید چه غم انگیز و حزن انگیز چه خیالی ؟ من در آغوش شبم و خواهم خوابید چه اندیشه ها که برای فردا نکرده ام اما..... جیرجیرک هنوز می نالد چه سرد و مرده ام اگر از غم و اندوهش نپرسم هیچ در بسترم غلطی می زنم چشمانم را بسته ام محکم چه آرام است خفتنم امشب جیرجیرکی نجیب لای لایی می گوید چه غمی داد؟ شاید هیچ
چه قدر عجیب تا گریه نکنی کسی نمی پرسه چته تا مریض نشی کسی به دیدنت نمیاد تا نمیری کسی نمی بخشدت واسه همین منم تصمیم گرفتم تا عید نشه سر نزنم بهار را زیر دندان های احساس مزه کن هم طعم علف های سرزمین عشق است من آمده ام با یک سبد بهار به دیدنتان من آمده ام سبز را به شما هدیه کنم آمده ام شور بیارم با سیب بهار را میان سیب من مزه کنید سیب من از نفسم سرشار است نفسم از رنگ بهار و بهارتان امروز لب یک طاقچه از جنس بلور به خدا می بالد بوی بهار داره میاد دوست جونام دلم شما هارو می خواد دوست جونام من اومدم سلام کنم بر شما من اومدم شادی کنم دوست جونام من اومدم تو دنیای مجازی عیدی بدم به شماها دوست جونام بیاین با هم دعا کنیم بچه ها تا همه شاد شاد باشن دوست جونام الهی شاداب بمونین عزیزام هر چی می خواین داشته باشین دوست جونام عید همه مبارک خانه ات کو سهراب؟ برای تو می نویسم سهراب برای سهرابم سیزده به در پارسال به دیدارت آمده بودم ولی چه قدر آرام نکند چینی نازک تنهایی تو ترک بردارد بس کن این تنهایی را بس کن این عزلت را من از راه دوری آمده ام دوستم خانه ات کو سهراب؟ من تو را در مشهد اردهال دیده ام روی درخت می روی آن بالا تا بچینی عرفان خانه ات کو سهراب من میان قفسم چه کسی دور شغالی چون من قفسی ساخته است؟ من میان قفسم سهرابم وچنان بی تابم که دلم می خواهد بشوم دور ازین فولادین قفس بی تابم من دلم می گیرد وقتی می بینم رعنا دختر بالغ همسایه کنار نایاب ترین گلدان دنیا آهنگ متالیکا گوش می دهد من دلم می گیرد وقتی در دانشگاه پشت یک نیمکت از چوب بلوط دختری در خواب است من دلم می گیرد سهرابم وقتی از شاعره ای می شنوم چه شقایق باشی چه گل پیچک ویاس زندگی اجباریست من تو را می خواهم سهرابم تو به اندازه ی من تنهایی من به اندازه ی تو سر یک کوچه ی دور با شلنگی از آب رنگ یک جوجه ی ماشینی پرید و دوچرخی از رویش گذشت جوجه ی ماشینی مرد ولی دو قدم آن سو تر پسری می خندید در کلاس آناتومی بودم سر تشریح جسد تیغ را برداشتم شکم آن جسد افسوس برید کسی اما نفهمید چرا خون آمد جسد مرده چرا خونین شد من ولی فهمیدم خون دل بود که در دوران زندگی اش در دلش جمع شده بود تو به اندازه ی من می دانی من ولی نه و به اندازه ی تو هیچ کسی نیست بداند عرفان تو به اندازه ی قدیسانی من به اندازه ی ابلیسم و بس می روم شهر به شهر ولی افسوس سفرم پخته نکرد من برای تو نوشتم سهراب هر چه را که سرودم در این عمر از دل مرگ را می خواهم مهربانی باشد مال سهرابم و بس مرگ اگر پیش بیاید خوب است قفس مرگ بیاید خوب است تا به آواز شقایق که در آن زندانی است دل من تازه شود چه قدر گرفته دلم سهرابم مثله آنکه تنهاییم گمان می کنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستم دچار یعنی عاشق آری دچار یعنی عاشق ومن عاشق بودم و من عاشق هستم عاشقت می مانم سهرابم تو بگو تا که بداند دل من خانه ات کو سهراب؟ تقدیم به روح پاک استاد سپهری خالق افکارم چه قدر دلم گرفته امروز 2 روزه که اومدم دانشگاه اما هنوز دوستی نیست................ کسی اینجا نمی داند که چه اندازه قلب کوچک من گرفته است کسی اینجا در برم نمی ماند عجیب است خاک سمنان عجیب و بس دلگیر من پرم از غربت من پرم از خلوت من پرم از شلوغی اطراف امروز با بچه های پزشکی رفتیم سمنان گردی خوش بودم ولی لبریز از تنهایی من پرم از اطرافیان مهربان اما سرشار از خلوت سهیلا را میشناسم نمی دانم چرا اما تنها او آشنا ترین من است اما افسوس چند ین اتاق دور تر دل کوچکم آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه دل کوچکم عجیب به هوای توست گلکم تو را در تنهایی با انگشتان احساس، لمس میکنم مادر مادر مادر ببین اشک های پرپرم را از دور تو را میخواهد دلم مادرم تو گلم هستی و من شکو فه ی تو فقط به تو می اندیشم گلکم
می اندیشم و می گریم اینجا همه آشناییم ولی غریبه ایم با هم کسی اینجا گلی گوشه ی تختش نگذاشته تا بدانم او هم چون من غریب میمیرد من اینجا مرده ام من اینجا دل گیرم کسی این جا حرف کسی را نمی فهمد همه در غم خویشند من از غم فصل های زندگی و دوستانم............نمی دانم ای کاش ای کاش غربت نبود، غم نبود، دل نبود در سینه ی انسان غم غربت نشینی بس گواراست برای آن دلی که فکر مرگ است فلق تنگ است زمین تنگ و جهان تنگ برا ی آنکه با غربت به جنگ است ای گل زیبای هم آغوش من ای سراسر نعره ی خاموش من ای که در عشقت چو آتش سوختم لب به لعل پربهایت دوختم ای که چشمانت به چشمم دوختی در تن تب دار و داغم سوختی ای سراسر عشق از تو نو شده ای دلم از شور عشقت پر شده ای گل روئیده در باغ تنم ای یکی گردیده با پیراهنم شب به معراج دلت پر داده ام شعر احساس تو را سر داده ام ای تو پاداش صبوری های من ای تو پایان بخش دوری های من بر کویر سینه ام حک کرده نام از لبان پاک من نوشیده جام ای که عشقت را به دل افروختم شعله شد عشقت میانش سوختم روز ها در دوریت عصیان شدم از صبوری های جان عریان شدم روز ها می رفت و من می سوختم لحظه ها چشمم به در می دوختم شب به احساس جنون می باختم با خیالت صد غزل می ساختم تا شبی آن شب که دیدم خواب تو بوسه ای بر چید م از اندام تو تا شبی آن شب که در خود سوختم در نگاهت چهره ی خود دوختم در میان شور عشقت گم شدم گو جدا از جرگه ی مردم شدم تن دگر جایی برای من نداشت روح گویی طاقت ماندن نداشت جان من پرواز کرد پرواز کرد عشق را نوعی دگر آغاز کرد
لیلی با ناز چشماش مجنون و دیونه کرد جنونِ سیلِ اشکات جنون به جونِ من زد فرهاد برای شیرین کوه ُ به تیشه کشید تیشه ی حرفای تو سینه ی من رو درید چشمای ناب یوسف زلیخا رو آتیش زد هُرمِ نگاهِ نابت، دلُ به رسوایی زد شیرین برای خسرو، فرهاد ُ ساده فروخت من خودم و فروختم دلت به حالم نسوخت یعقوب برای یوسف نور چشاش ُ داده من واسه تو جون دادم صد دفعه خیلی ساده زلیخا از ظرف چشم، چشماش و بیرون کشید من دل و پاره کردم، چشمای تو نفهمید نهنگا از فرط عشق بیرون ز دریا زدن من از هزار تا دنیا به خاطرت جا زدم حافظ ُ شاعرش کرد شاخه نباته حافظ من از تو شعر نوشتم روشن و ناب و نافذ لیلی دلش گرفته زلیخا غصّه داره حتّی چشمای شیرین به خاطرم می باره فرهاد و یوسف برام مجلس غم گرفتن امّا غمای عالم از یاد من نرفتن عاریه دست خسروست تیشه ی سختِ فرهاد تا غمت ُ بشکنه ، بسپردش دست باد امّا اگه یه دنیا به خاطرم بسیج شن تمومیِ بلبلا عشق تو رو سر بدن بازم غمِ عشقِ تو، تو قلب من می مونه جغدِ غم و انتظار، رو بوم دل می خونه
صدای موج را می شنوی؟صدای دریای وجود من است که
غوغا کرده است. دیر گاهی است د لم عجیب گرفته و نسیم غم می وزد و موج
به پا می کند و هو هو صدا. بوی باران را احساس می کنی؟ بوی باران چشمان من است که
یکسر بی صاعقه می بارد می دانی چرا؟ آخر من گم شده ام در سرزمین خیالاتی
بی اساس! رهگذر را دیده ای؟ صدای پایش را شنیده ای؟درست می گویی
صدایی نیست چون سکوت کویر وجود بی رهگذرم بر عمق وجودم طنین انداخته. هی با توهستم چشم! با تو که هر چه را دیدی باور کردی ببین
دلم چگونه می سوزد فریب زمانه را خورده ام و تمامش تقصیر توست چرا می باری؟ آخر عوام فریبی تا به کی ؟ دیگر دستت برای این
دل رو شده است او می داند که هرچه را دیدی خیالی بیش نبود آهای حواست کجاست به رهگذری دیگر؟ رنگ نور حس می کنم از درون دلم بیچاره دلم با آنکه فریب چشمانم را می داند باز دل می بندد بیچاره دلم آفتاب و مهتاب و خزون فرقی نداره واسه من
فرقی نداره که بگی برو یا باش تو پیش من
تفاوتی نداره که تو فکر من باشی یا نه
برام مهم نیست بدونم دوستم داری یا حتّی نه
فرق نداره دلت کجاست تموم زندگیت کیه
مهم برام خوش بختیته فرق نداره پای کیه
بزن تو گوشم و برو حتّی نگاهمم نکن
من تا ابد دوست دارم تا خر عمر تا پای جون
ناز کن و نازخرت منم قیمتشم زندگیمه
غلام اون کسی می شم که پاش توی زندگیته
من که دیگه تموم شدم از وقتی دیدمت تو رو
فرقی برام نمی کنه بگی بمون یا که برو
هرگز نخواستم که بهت بگم تو رو دوست دارم
آخه تو حیفی واسه من نوکریتم قبول دارم
عطر نگاهت کافیه برای ویرون دلم
برای من مهم تویی نه واژه ای به اسم من
حتّی برو خیالی نیست توی خماریت می مونم
برای خوشبختیه تو آیه ی امّید می خونم
گل بوسه هاتم مال اون نگاهتم مهر نگاش
ما که بخیل نیستیم عزیززندگی تو بریز به پاش
هیچ چیز ازت نخواستم و توقعی هم ندارم
فقط تو دل بهت می گم تا خر عمر دوست دارم 
| پیچك دات نت قالب جدید وبلاگ |
